Biz köşe yazarlarının, edebiyatla ilgilenenlerin, kalem oynatanların işi gerçekten zor. Özellikle böyle bir ülkede yaşıyorsanız üzülmemek, kahrolmamak, düşünmemek, yazmamak ve gerektiğinde haykırmamak elde değil.

Gün oluyor hayat pahalılığını konuşuyoruz, gün oluyor eşitsizliği, adaletsizliği, hukuksuzluğu, yolsuzluğu… Değinecek, yazacak, yazarken düşündürecek o kadar çok meselemiz var ki! Üstelik bunları dile getirirken düşüncelerimizden dolayı yargılanmanın, susturulmanın, hatta hapse atılmanın kaygısını da taşıyoruz. Bütün bu duygu ve düşüncelerimizi satır aralarına gizleyerek siz okurlara ulaştırıyor, bir anlamda tarihe not düşüyoruz.

Bir asır önce yazılanlara bakıyoruz; aradan geçen onca zamana rağmen bugün hâlâ aynı sorunları konuşuyor, aynı cümleleri kuruyoruz. Demek ki bu ülkede bazı şeyler hiç değişmiyor. Anlaşılan o ki bizden sonra da bir asır boyunca aynı meseleler yazılmaya devam edecek. Sorunlar nesilden nesile aktarılıp duracak.

Yanlış zamanda mı dünyaya geldik acaba?

Yoksa her şeye çok mu geç kaldık?

İktidarların bize yaşattığı kader, bizim kaderimiz olmamalı. Ekonomik kaygılar duymadan, yarın endişesi taşımadan, umutlarımızı askıya almadan, çocuklarımızın geleceğinden korkmadan, insanca yaşamanın huzuruyla gülüp eğlendiğimiz günlere yelken açamaz mıydık?

Bütün bunları yazmak, anlatmak ve sizlere okutmak zorunda olmadığımız bir dünyada yaşamak çok mu zordu?

Ben mi çok ütopik düşünüyorum, yoksa bizden esirgenen şeyler gerçekten bu kadar mı ulaşılmaz?

Cehennemi yaşarken ülkemizi bir gül bahçesi olarak gösteremem. Elbette toplumun sorunlarına değinmeli, halkın sesine kulak vermeli, sarayın değil halkın yanında durmalıyım. Çünkü kalem dediğimiz şey, yalnızca güzel cümleler kurmak için değil, gerektiğinde gerçeğin karşısında eğilmeden durabilmek için de vardır.

Kalemimi adaletten, eşitlikten, özgürlükten, emekten, barıştan, insan haklarından ve ezilenlerin mücadelesinden yana kullanmazsam kendime, kalemime ve kimliğime ihanet etmiş olmaz mıyım?

İktidar güdümlü gazetecilerin safında yer alıp enflasyonun olmadığını, asgari ücretin küçümsenecek bir rakam olmadığını, ülkenin şaha kalktığını, yapılan yollara ve otoyollara methiyeler düzüp ekonomimizin şahane olduğunu, adalette, hukukta ve fırsat eşitliğinde dünyanın en ileri ülkeleri arasında bulunduğumuzu yazmayı kendi özüme ihanet sayarım. İnsanların geçim derdini görmezden gelip pembe tablolar çizmek, yoksulluğu başarı hikâyesi olarak anlatmak, haksızlık karşısında susup her şey yolundaymış gibi davranmak benim kalemimin işi olamaz.

Anlaşılan o ki düzen böyle devam ettikçe bizler de yeni şeyler yazıp sizlere okutamayacağız. Çünkü aynı sorunları, aynı adaletsizlikleri, aynı eşitsizlikleri yazıp duracağız.

Bizdeki bu kula kulluk anlayışı, lider fanatizmi ve sorgulamadan itaat etme alışkanlığı sürdüğü; bu halk kendi prangalarından kurtulamadığı sürece kurtuluş pek yakın görünmüyor.

Asıl mesele yanlış zamanda dünyaya gelmiş olmamız değil; doğru bir dünyada yaşama ihtimalimizin elimizden alınmış olmasıdır.

Peki insan, daha güzel bir hayatın mümkün olduğunu bilirken bu kadarına razı olmak zorunda mı?"