İnsanlar artık hayatlarını sürdürebilmek için o kadar çok çalışıyor, kazanıyor, yetişiyor ve mücadele ediyor ki yaşadıklarının kendilerine ne kadar az kaldığını çoğu zaman fark etmiyor.

Daha iyi bir yaşam kurmak için çalışıyoruz. Daha fazla kazanmak, geleceğimizi güvence altına almak, eksiklerimizi tamamlamak ve hayatın beklentilerine yetişmek için zamanımızı, enerjimizi ve çoğu zaman kendimizi tüketiyoruz. Ancak bütün bunları yaparken yaşamayı da erteliyoruz.

Kendimize ayıracağımız zamanı işlere, dinleneceğimiz saatleri sorumluluklara, sevdiklerimizle geçireceğimiz vakti geçim telaşına bırakıyoruz. Bir süre sonra yalnızca kendimizi değil, ilişkilerimizi de ihmal etmeye başlıyoruz.

Oysa bir insanı tanımak, anlamak, onunla bir hayatı paylaşmak kendiliğinden gerçekleşmiyor. Bunların her biri zaman, dikkat, emek ve duygusal bir alan gerektiriyor. Bir bağ kurabilmek için insanın yalnızca istemesi yetmiyor, o bağı besleyecek bir hayatının da olması gerekiyor.

Belki de günümüzde insanların birbirine dokunup birbirine ulaşamamasının nedenlerinden biri bu. Herkes bir şeyleri yetiştirmeye çalışırken birbirine ayıracak zamanı, enerjiyi ve dikkati kaybediyor.

Hayatı kazanmak için bu kadar çabalarken, hayatın kendisini kaybediyor olabilir miyiz?