Ünlü aktör Haluk Bilginer, ‘Türk’ sineması demek yerine ‘Türkiye’ sineması deyince kıyamet koptu.
Oysa Bilginer’in söylediği Türkiye sineması tabiri daha kapsayıcı bir yaklaşım sunuyor.
Yeşilçam sinemasının efsane kadrosuna bir bakın lütfen. Şener Şen’in o ikonik koşusu, Yılmaz Güney’in o asil bakışları, Erol Taş’ın, Hüseyin Peyda’nın, Hikmet Taşdemir’in, Sırrı Elitaş’ın yüzündeki bu coğrafyanın derin çizgileri...
Hepsi Kürt emeğini sinemaya taşıyan güçlü Kürt isimlerdir.
Ya diğerleri? Adile Naşit’in o tonton, iç ısıtan kahkahasında Ermeni köklerinin o zarif hüznü yok muydu? Nubar Terziyan, Kenan Pars...
Bu bakımdan Türkiye sineması demek hem daha şık hem daha hakkaniyetli hem de daha kapsayıcı.
Türkiye’de bazı şeyleri tanımlarken başına konulan “Türk” ibaresini artık “Türkiye” olarak değiştirmenin konuşmanın zamanı gelmedi mi?
Sinema için bu tartışmayı yapıyorsak diğer alanları da tartışabiliriz…
Türk futbolu tabiri de tedavülden kalkmalıdır. Hazır Amedspor ligin tozunu atarken, ‘Türkiye Futbolu’ denilmesi, futbolumuzu daha güçlü kılar.
Gelelim müziğe... Kürdilihicazkâr dersin, Muhayyer Kürdî dersin. Adı üstünde, o ses bu toprağın, bu dağın, bu medeniyetin sesidir. O yüzden “Türk Halk Müziği” yerine “Türkiye Halk Müziği”, “Türk Sanat Müziği” yerine “Türkiye Sanat Müziği” demek, ülkeyi bölmez aksine daha da birleştirir.
Şimdi hemen başlarlar: “Vay efendim, bölünürüz!” diye…
Azıcık sakin olun! Neticede Türkiye kelimesinin içinde zaten o “Türk” ibaresi duruyor. Hiç kimse boşuna rahatsız olmasın.
Biz sadece sonuna bir “iye-lik” eki ekleyerek bu topraklarda yaşayan herkesin “Burası benim de evimdir” diyerek ülkeyi daha fazla sahipleneceğine inanıyoruz.
Neticede bu ülkenin ismi Türk Cumhuriyeti değil, Türkiye Cumhuriyetidir.
Meclisin adı Türkiye Büyük Millet Meclisidir.
Türkiye İş Kurumu, Türkiye Barolar Birliği, Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği bu ülkeyi bölmüyor da Türk Lirasına “Türkiye Lirası” denilirse, ülke mi bölünecek.
Eski başbakanlardan Tansu Çiller hayatı boyunca tek bir doğru laf etmişti: “Ne Mutlu Türkiyeliyim” demiş ama sonra alelacele “Yanlış anlaşıldım” diyerek geri adım atmıştı.
Aslında olması gereken o değil midir? Herkesin mutlu bir Türkiye yurttaşı olmasının kime ne zararı olabilir?
Sorun Türk kelimesinin varlığı değil, bu kelimenin Türkiye’deki bütün kimlikleri eşit biçimde temsil edip etmediği meselesidir.
Yanlış anlaşılmasın, Türk kelimesini hayatımızdan çıkaralım demiyorum. Bir kültürün adıyla bir ülkenin bütün insanlarını temsil etme iddiası arasındaki farkı konuşuyoruz. Türk kahvesi de bizim ortak kültürel mirasımızın parçası; Kürt böreği de, Ermeni çöreği de, Rum tatlısı da.
Amma velakin; Kürt böreği denildi mi hemen o eski, ezberlenmiş bölünme paranoyası başlıyor!
“Aman böreği sade diyelim, aman Kürt demeyelim, maazallah memleket ikiye bölünür!”
Korkma! Börekten memleket bölünmez. Ama insanları birbirinin sofrasından uzaklaştırırsanız işte o zaman bölünür!
O açıdan Haluk Bilginer’i anlamaya çalışalım. Kızma, öfkelenme, sadece anla!
Enseyi karartmayın. Yeter!
Türkiye Sineması/Türk Kökenli Kürt Böreği
Ünlü aktör Haluk Bilginer, ‘Türk’ sineması demek yerine ‘Türkiye’ sineması deyince kıyamet koptu.
Oysa Bilginer’in söylediği Türkiye sineması tabiri daha kapsayıcı bir yaklaşım sunuyor.
Yeşilçam sinemasının efsane kadrosuna bir bakın lütfen. Şener Şen’in o ikonik koşusu, Yılmaz Güney’in o asil bakışları, Erol Taş’ın, Hüseyin Peyda’nın, Hikmet Taşdemir’in, Sırrı Elitaş’ın yüzündeki bu coğrafyanın derin çizgileri...
Hepsi Kürt emeğini sinemaya taşıyan güçlü Kürt isimlerdir.
Ya diğerleri? Adile Naşit’in o tonton, iç ısıtan kahkahasında Ermeni köklerinin o zarif hüznü yok muydu? Nubar Terziyan, Kenan Pars...
Bu bakımdan Türkiye sineması demek hem daha şık hem daha hakkaniyetli hem de daha kapsayıcı.
Türkiye’de bazı şeyleri tanımlarken başına konulan “Türk” ibaresini artık “Türkiye” olarak değiştirmenin konuşmanın zamanı gelmedi mi?
Sinema için bu tartışmayı yapıyorsak diğer alanları da tartışabiliriz…
Türk futbolu tabiri de tedavülden kalkmalıdır. Hazır Amedspor ligin tozunu atarken, ‘Türkiye Futbolu’ denilmesi, futbolumuzu daha güçlü kılar.
Gelelim müziğe... Kürdilihicazkâr dersin, Muhayyer Kürdî dersin. Adı üstünde, o ses bu toprağın, bu dağın, bu medeniyetin sesidir. O yüzden “Türk Halk Müziği” yerine “Türkiye Halk Müziği”, “Türk Sanat Müziği” yerine “Türkiye Sanat Müziği” demek, ülkeyi bölmez aksine daha da birleştirir.
Şimdi hemen başlarlar: “Vay efendim, bölünürüz!” diye…
Azıcık sakin olun! Neticede Türkiye kelimesinin içinde zaten o “Türk” ibaresi duruyor. Hiç kimse boşuna rahatsız olmasın.
Biz sadece sonuna bir “iye-lik” eki ekleyerek bu topraklarda yaşayan herkesin “Burası benim de evimdir” diyerek ülkeyi daha fazla sahipleneceğine inanıyoruz.
Neticede bu ülkenin ismi Türk Cumhuriyeti değil, Türkiye Cumhuriyetidir.
Meclisin adı Türkiye Büyük Millet Meclisidir.
Türkiye İş Kurumu, Türkiye Barolar Birliği, Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği bu ülkeyi bölmüyor da Türk Lirasına “Türkiye Lirası” denilirse, ülke mi bölünecek.
Eski başbakanlardan Tansu Çiller hayatı boyunca tek bir doğru laf etmişti: “Ne Mutlu Türkiyeliyim” demiş ama sonra alelacele “Yanlış anlaşıldım” diyerek geri adım atmıştı.
Aslında olması gereken o değil midir? Herkesin mutlu bir Türkiye yurttaşı olmasının kime ne zararı olabilir?
Sorun Türk kelimesinin varlığı değil, bu kelimenin Türkiye’deki bütün kimlikleri eşit biçimde temsil edip etmediği meselesidir.
Yanlış anlaşılmasın, Türk kelimesini hayatımızdan çıkaralım demiyorum. Bir kültürün adıyla bir ülkenin bütün insanlarını temsil etme iddiası arasındaki farkı konuşuyoruz. Türk kahvesi de bizim ortak kültürel mirasımızın parçası; Kürt böreği de, Ermeni çöreği de, Rum tatlısı da.
Amma velakin; Kürt böreği denildi mi hemen o eski, ezberlenmiş bölünme paranoyası başlıyor!
“Aman böreği sade diyelim, aman Kürt demeyelim, maazallah memleket ikiye bölünür!”
Korkma! Börekten memleket bölünmez. Ama insanları birbirinin sofrasından uzaklaştırırsanız işte o zaman bölünür!
O açıdan Haluk Bilginer’i anlamaya çalışalım. Kızma, öfkelenme, sadece anla!
Enseyi karartmayın. Yeter!
